Górny wodospad Düden

Korytarz za wodą

Większość wodospadów ogląda się od przodu. Tutaj da się także odwrotnie. Za kurtyną wody biegnie skalny korytarz, a z jego wnętrza patrzy się przez spadającą wodę na zewnątrz. Światło, które przebija się przez ten wodny welon, jest powodem, dla którego tak wielu zabiera stąd właśnie to jedno zdjęcie.

W korytarzu jest wilgotno, a kamień śliski. Solidne buty to tutaj nie przesadna ostrożność, tylko minimum. Skąd bierze się ta woda, opisaliśmy na osobnej stronie: ma za sobą długą drogę pod ziemią.

Las zamiast panoramy

Wokół Górnego Düden rozciąga się zielony teren ze ścieżkami, drzewami i ławkami. Latem różnica wobec miasta jest wyraźnie odczuwalna: cień i bliskość wody zauważalnie obniżają temperaturę.

Dlatego Górny Düden dobrze wpisuje się w przedpołudnie. Jest chłodniej, jest luźniej, a światło wpada ukośnie między drzewa zamiast padać pionowo z góry.

Co się tu zobaczy

Kurtyna wody jest raczej szeroka niż wysoka. Spada do misy, którą rzeka wypłukała sama, i płynie stamtąd dalej w stronę miasta. Komu zależy tylko na zdjęciu wody, ten kończy szybko. Kto wejdzie do korytarza i przejdzie ścieżki, zostaje znacznie dłużej.

Od strony wody trzeba liczyć się z drobnym pyłem wodnym. To ta część, której nie widać na zdjęciu, a dotyczy aparatu i telefonu.

Czym różni się od Dolnego Düden

To ta sama rzeka, a jednak inna wizyta. Górny Düden to las, cień i bliskość: wchodzi się w niego. Dolny Düden to klif, morze i przestrzeń: ogląda się go z naprzeciwka. Zobaczenie obu jednego dnia jest w pełni wykonalne, a zwykła kolejność to górny rano, dolny po południu.

Opowieść o Aleksandrze

Górny Düden bywa w okolicy nazywany także Wodospadem Aleksandra. Według opowieści Aleksander Wielki podczas wyprawy przez Pamfilię, około 334 do 333 roku p.n.e., miał poić tutaj swoje konie. To lokalne podanie i nie opiera się na pewnym źródle historycznym. To, co przetrwało na piśmie, opisuje strona o historii wodospadu.

Zdjęcia

Częste pytania